چرا فرزندم خجالتی است؟
کودک خجالتی اغلب به اشتباه درک می شود، زیرا خجالتی بودن یک نوع احساسات نیست، بلکه ترکیبی از ترس، تنش، دلهره و یا شرم ساری است. کودک خجالتی هیچ اعتماد به نفسی ندارد و در محیط های جدید یا زمانی که مرکز توجه قرار بگیرد دچار تنش و استرس می شود. تغییر در محیط و فشارهای مدرسه نیز عواملی است که بر رفتار کودک تأثیر می گذارد.
گریز از نگاه عموم، صدای ملایم یا سخنان مردد و لرزان از علائم کودک خجالتی است. قابل توجه می باشد که لزوماً کمرویی یک ویژگی منفی نیست. در اکثر مواقع کودک خجالتی توانایی لذت بردن و تفکر را دارند.
محفوظ بودن نیز می تواند یک ویژگی شخصیتی ارزشمند باشد. هنگامی که کمرویی تشدید می شود والدین باید نگران شوند.
وراثت، فرهنگ و محیط زیست، هر یک می توانند نقش مهمی در ایجاد کودک خجالتی داشته باشند. چنانچه خانواده در زندگی کودک به طور مداوم توجه خود را به حرف و طرز فکر مردم بدهد و یا به او آزادی عمل کافی ندهند، ممکن است کودک دچار اختلال کمرویی شود. مشکلی اصلی کودک خجالتی اینگونه می باشد که او از طرف همسالان به عنوان فردی بی علاقه و منزوی تلقی می شود.
ممکن است کودکان از بازی با کودک خجالتی خودداری کنند، پس این موضوع مانع از پیشرفت اجتماعی او شده و شانس کمبود اعتماد به نفس کودک را افزایش می دهد.
با توجه به مهارت های دوستی یا ارتباطی، کودک خجالتی ممکن است تنها و افسرده شود و نتواند به تکامل کامل شخصیتی برسد.
همچنین بخوانید: دربارهی انرژی منفی و آدم های منفی چه می دانید؟
روانشناسی کودک خجالتی
روانشناسی کودک علمی بسیار پیچیده و منحصر به فرد است زیرا شخصیت هر فرد از کودکی شکل میگیرد؛ بنابراین روانشناسی کودک در جوامع دارای اهمیت زیادی است. روانشناسی کودک، زمینه ای برای والدین فراهم میکند تا نیازهای کودک خود را بدانند و به بهترین شیوه فرزند خود را تربیت کنند.
بزرگسالان می توانند با کمک به کودکانی که خجالتی بودنشان در پیشرفت و یادگیری اجتماعی آنها دخالت می کند، مانع پیشرفت این اختلال شوند. برای کودک خجالتی جامعه پذیری فرآیندی زمان بر است، پس برای احساس امنیت، کودکان خجالتی اغلب عقب می مانند و فعالیت و بازی دیگران را تماشا می کنند.
آنها فرآیند اجتماعی شدن را با مشاهده و گوش دادن به دیگران آغاز می کنند.
زمانیکه احساس راحتی کنند به آنها نزدیک تر می شوند. سپس، با یک معلم یا فرد بزرگسال قابل اعتماد یا یک همسایه نزدیک صحبت می کنند و بعد از مدتی با کودکان دیگر ارتباط برقرار می کنند.
والدین کودک خجالتی باید به آرامی و واضح با کودک خود صحبت کنند، زیرا تن صدای بلند باعث تشدید خجالت می شود. والدین باید در گرفتن پاسخ سوال خود از کودک شکیبا باشند، زیرا ممکن است کودک برای پاسخگویی به زمان نیاز داشته باشد.
از اجبار فرزند برای شرکت در فعالیت های گروهی خودداری شود. در عوض، روش های صمیمی برای کودک در تعامل با همسالان خود فراهم شود. گاهی اوقات معرفی کودک خجالتی به کودکی برون گرا، می تواند برای هر دو کودک تجربهی مثبتی ایجاد کند. اگر فرزند خود را به عنوان “خجالتی” برچسب گذاری کنند، توصیف والدین ممکن است یک ویژگی دائمی در کودک ایجاد کند. در عوض، به فرزندشان بگویند که “همه متفاوت هستند.
شما یک متفکر هستید، دوست دارید قبل از شرکت در بازیها و بحثها ابتدا تماشا کنید و یاد بگیرید. “
منبع:
centerforparentingeducation.org
نویسنده: فرشته بابایی کارشناسی ارشد روانشناسی